Drijfveren

Op 6 augustus 2010 stapte mijn oudere zus Brechje uit het leven. Op haar begrafenis sprak ik haar toe. Raar vond ik dat, iemand toespreken die er niet meer is. Ik vertelde toen aan mijn zus wat ze voor mij betekend had en hoe belangrijk ze voor me was geweest. Ik voelde verdriet, lichte frustratie en machteloosheid, want voor mijzelf voelde het als te laat. Waarom had ik deze waardering nooit eerder naar mijn zus uitgesproken? Heeft mijn familie een soortgelijke ervaring? Hebben zij ook dat gevoel van ‘te laat’ zijn?

Zelf kon ik het antwoord niet vinden, dus stelde ik de vragen aan mijn eigen dierbaren: mijn vader Eugène, mijn moeder Marleen en mijn jongere zusje Rosanne. Zij zijn immers, net als ik,  ‘experts’ geworden als het gaat om het omgaan met het verlies van een dierbare.
Mijn doel met deze film is om urgentie te creëren voor het hier en nu. Specifiek, om waardering uit te spreken naar je dierenbaren, nu het kan. Door er openlijk over te spreken in de film, ontstaat er gelegenheid voor de kijker om zich persoonlijk in het verhaal in te leven. Zo kan de film steun en begrip bieden voor mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Niet alleen het verliezen van iemand, maar ook het omgaan met de verschillende emoties die het oproept. Het viel mij op dat mijn familieleden elk anders omgingen met het rouwproces. Ik was benieuwd naar deze verschillen en hoopte via mijn familieleden meer antwoorden te krijgen op de vragen die ik had over de gevoelens waar ik tegenaan liep.
De schoonheid van waardering zit in het uitspreken en beleven ervan, middenin de interactie. Nu of nooit meer. Daarom ben ik als hoofdpersoon tijdens de interviews zelf niet in beeld, zodat de kijker mijn plaats kan innemen en een maximale betrokkenheid kan ervaren. De rustpauzes in de vorm van voorbijglijdende landschappen faciliteren denkruimte voor de kijker.

Ik heb deze film gemaakt omdat ik het belangrijk vind om dit verhaal te delen, hoe persoonlijk het ook is. Mijn documentaire is geïnspireerd door het werk van Tessa Pope met haar ‘Origin of trouble’ en ook door ‘Pauls last Waltz’ van Lieza Röben. Ze boden voor mij passende oplossingen voor de vraag hoe een persoonlijk thema openbaar gemaakt kan worden.

Meer weten? Het complete onderzoeksdocument vind je hier:
Onderzoeksdocument_Nuofnooitmeer

August 6, 2010 is the date of when my older sister Brechje committed suicide. At her funeral I spoke to her. Strange, I thought, to talk to someone who is not here anymore. I told my sister what she meant to me and how important she was to me. I felt grief, frustration and helplessness, because I realized I was too late. Why did I never tell my sister before how much I valued her? I wondered if my family had the same experience, do they also feel they were too late?

I couldn’t uncover the answers myself, so I decided to ask them, my loved ones: my father Eugène, my mother Marleen and my younger sister Rosanne. They are after all, just like me, ‘experts’ when it comes to dealing with the loss of a loved one.

 

My goal with this film is to create urgency for the here and now. Specifically, to declare your appreciation to the ones you love, now in this moment, where it is possible. By speaking about it openly in the film, a situation is created to project yourself into the story. In this way the film can offer understanding and support for those who have had a similar experience. It is not only about losing someone, but also dealing with the different emotions it invokes. I noticed that my family members all dealt with mourning in their own way. I was curious about these differences and I hoped to find answers to the questions I had regarding my own feelings.

The beauty of appreciating someone is in declaring and experiencing it in interaction. Now or never again. Therefore, I chose not to be in the screen, but I invite the audience to take my place, to create maximal engagement. The moving sceneries serve as intermissions, facilitating room for thought.

I made this film because it is important for me to share this story, regardless of personal aspects. My documentary is inspired by the work of Tessa Pope with her ‘Origin of trouble’ and by ‘Paul’s last Waltz’ by Lieza Röben. They offered me appropriate solutions for the question of how to share such an intimate story to the world.